"Millenium. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet" - Stieg Larsson

"MILLENIUM. MĘŻCZYŹNI, KTÓRZY NIENAWIDZĄ KOBIET"

"Män som hatar kvinnor"

Cykl "Millenium"

Stieg Larsson

Przekład Beata Walczak - Larsson

Wydawnictwo Czarna Owca

2014

Str. część 1 - 350

część 2 - 386

Moja ocena: 5/6

Przemoc wobec kobiet jest wszechobecna. Przybiera różne formy. Morderstwa, gwałty, znęcanie fizyczne lub psychiczne nękanie. Czasem sprawa szybko wychodzi na światło dzienne. Bardzo często przemoc trwa latami w czterech ścianach domu, który powinien być przytulny i bezpieczny. Osoby postronne nie widzą lub nie chcą widzieć tego, co czasem ma miejsce po sąsiedzku, tuż za rogiem, w najbliższej okolicy. Ofiara nierzadko pozostawiona jest sama sobie, jej kat pozostaje bezkarny. To właśnie mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet stali się głównym motywem pierwszej części trylogii Stiega Larssona. 

Z trylogią " Millenium" po raz pierwszy spotkałam się trzy lata temu i wspominam to spotkanie jedynie pozytywnie. Niedawno miałam okazję powrócić do przygód dziennikarza Mikaela Blomkvista i ekscentrycznej researcherki Lisbeth Salander, dzięki mojej mamie, która zaprenumerowała książki z Czarnej Serii. Smakowite kąski pojawiły się na jej półce a ja postanowiłam na początek powrócić jeszcze raz do genialnej trylogii Larssona. Tym bardziej, że chodzą słuchy o kolejnej część, którą ma napisać kto inny. Cóż, Larssonowi byłoby trudno, zważywszy na fakt, że niestety już nie żyje. Ale przejdźmy do meritum.

Mikael Blomkvist, dziennikarz, współwłaściciel gazety "Millenium", zostaje oskarżony o zniesławienie bogatego przedsiębiorcy Wennerströma i skazany na kilka miesięcy więzienia. Blomkvist postanawia odsunąć się na jakiś czas od gazety, której jest współtwórcą, aby nie szkodzić jej opinii, która i tak została już mocno nadszarpnięta. 

Nie będzie mu jednak dane siedzieć bezczynnie. Wkrótce Blomkvist zostaje wynajęty przez miliardera Henrika Vangera do wyjaśnienia zagadki zaginięcia wnuczki jego brata, Harriet. Sprawa jest o tyle nietypowa, że miała miejsce czterdzieści lat temu. Henrik jest przekonany, że dziewczyna została zamordowana. Niewykluczone, że w jej tajemnicze zaginięcie zamieszany jest ktoś ze specyficznej rodziny Vangerów. Wabikiem na niezdecydowanego Blomkvista, mają być informacje dotyczące czarnych interesów Wennerströma, które mogą zniszczyć przedsiębiorcę. Po namyśle, Mikael zgadza się przyjąć ofertę Henrika. Pod pretekstem pisania książki o Vangerach przeprowadza się na wyspę należącą do rodziny i rozpoczyna nietypowe śledztwo. 

Po pewnym czasie dołącza do niego bardzo oryginalna pomocniczka. Liesbet Salander pracuje jako researcherka w biurze detektywistycznym. Jest najlepsza w swym fachu, nic się przed nią nie ukryje. A przy tym jest specyficzną osobą z niebanalnym wyglądem. To właśnie Liesbeth dokonała rozpoznania osoby Mikaela Blomvista na zlecenie Henrika Vangera. A teraz ona i dziennikarz połączą siły aby rozwiązać zagadkę z przeszłości. Nie spodziewają się jak wielkie zagrożenie ściągnie na nich ta sprawa a prawda okaże się bardziej wstrząsająca, niż można to sobie wyobrazić i doprowadzi ich do bezwzględnego mordercy, potwora i sadysty.

Przyznam szczerze, że gdy sięgałam po raz drugi po „Millenium. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet”, sądziłam, że przekartkuję historię, którą przecież już znam. Dopuszczałam myśli o fragmentach, które sobie odpuszczę, kiedy tylko zacznie mi świtać, o co tam mniej więcej chodziło. O, jakże byłam naiwna. Okazało się, że po raz kolejny dałam się porwać elektryzującej fabule, niesztampowym bohaterom, porywającemu stylowi autora. Po raz drugi czytałam zafascynowana i nawet nie wiem kiedy oderwałam się od rzeczywistości. I to wszystko pomimo wiedzy na temat zakończenia. A jednak czytanie sprawiało nie mniejszą przyjemność niż trzy lata temu. 

Co takiego ma w sobie książka Larssona? Mocne strony można długo wymieniać. Przede wszystkim niebanalny pomysł na całą historię. Powieść składa się z kilku wątków. Poza poszukiwaniem prawdy o zaginionej dziewczynie, Mikael musi mierzyć się z własnymi problemami związanymi z rozprawą, oskarżeniem i przedsiębiorcą, który nie spocznie, póki go nie zniszczy a Liesbeth ma na głowie niebezpiecznego i brutalnego kuratora. Wątki te płynnie się uzupełniają, logicznie łączą. Wszystkie trzymają w napięciu. Fabuła zaskakuje ciągle pojawiającymi się faktami. Z każdą stroną robi się coraz bardziej intrygująco. Intryga upleciona jest misternie, można rzec koronkowa robota. 

Bohaterowie są nieprzewidywalni, jedyni w swoim rodzaju. Zaskakują inteligencją, kuszą oryginalnością, przerażają brutalnością. Zacznijmy od pary głównych bohaterów. Mikael Blomvist, mężczyzna po czterdziestce, rozwodnik, ojciec nastoletniej dziewczyny i kobieciarz. Ze wspólniczką z redakcji łączy go nietypowy związek. Ona ma męża, i to żeby było ciekawiej, takiego, który wie o drugim życiu swej żony i przyzwala na to. Ale dla Mikaela i Eriki liczy się tylko przyjaźń i seks. Nic więcej. Dlatego też bohater bez skrępowania pozwala się uwodzić innym przedstawicielkom płci pięknej. Jest jednym z nielicznych mężczyzn w tej książce, którzy wbrew tytułowi, uwielbiają i szanują kobiety. W pewnym momencie postawa Blomkvista wydaje się bierna i nieco nudna. Sam raczej nie wyszedł by z całej historii cały i zdrowy. I tu na scenę wkracza prawdziwa bomba emocji, Lisbeth Salander. Dziewczyna z trudną przeszłością, której jednak w tej części trylogii nie poznamy. Lisbeth jest nastawiona do świata raczej negatywnie, bo i ten świat nigdy nie dał jej nic dobrego. Silnie akcentuje swoją nieufność i niezależność poprzez zachowanie i wygląd. Ciemne ubrania, tatuaże kolczyki, to wizytówki Salander. A przy tym ta drobna dziewczyna wykazuje się niezwykła inteligencją, fotograficzną pamięcią i potrafi być naprawdę niebezpieczna, dla tych, którzy jej podpadną. Nigdy do tej pory nie spotkałam postaci tak złożonej, ciekawej i porywającej jak Liesbeth Salander.

Poza tą dwójką, Larsson stworzył całą paletę bohaterów drugo- i trzecioplanowych, wśród których prym wiodą nietuzinkowi członkowie rodziny Vangerów. Każda z postaci w książce jest idealnie wykreowana, każda bez zarzutu odgrywa przypisaną jej rolę. A pomiędzy nimi aż roi się od mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet. 

Larsson napisał „Millenium. Mężczyźni…” w stylu, który maksymalnie przyciąga uwagę czytelnika. Skonstruował akcję tak, że ta nie przestaje zadziwiać. Zbudował napięcie, które trzyma od pierwszej do ostatniej strony. Po zakończeniu lektury czułam się usatysfakcjonowana. Ciężko mi dopatrzeć się w niej słabych stron. Może niektóre sytuacje można uznać za naciągane, trochę przekombinowane ale ja nie odniosłam takiego wrażenia.  Autor przekonał mnie w stu procentach. Czego chcieć więcej od powieści kryminalnej? 

Niebawem sięgnę po kolejne tomy trylogii, aby przypomnieć sobie dalsze losy Liesbeth i Mikaela, a Was moi Drodzy, zachęcam, kto jeszcze nie miał okazji, niech się nie waha i sięga po „Millenium”, bo to literatura wysokich lotów.    

 Ekranizacje:
 "Millenium: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet" - 2009r
"Dziewczyna z tatuażem" - 2011


Książka bierze udział w wyzwaniach: 
Klucznik (Wydana w 2014)
Czytam opasłe tomiska (736 str.)
"Czytam zekranizowane powieści"

"Gwiazd naszych wina" - John Green

„GWIAZD NASZYCH WINA”

("The fault in our stars")

John Green

Tłumaczenie Magdalena Białoń - Chalecka

Wydawnictwo Bukowy Las

 Str. 320

Moja ocena: 4,5/6

Uważam, że każdy może decydować jak przedstawiać swoje smutne historie, a my postanowiliśmy przedstawić naszą na wesoło”

Naczytałam się wielu pozytywnych opinii o tej powieści. Jednak długo nie mogłam się zdecydować, czy na pewno chcę ją przeczytać. Dlaczego? Ponieważ się bałam. Bałam się poruszanego w niej tematu oraz wszystkich emocji, jakie wyzwala. Tak właśnie. Mogę czytać najbrutalniejsze thrillery, najbardziej mrożące krew w żyłach horrory, ale kiedy rzecz dotyczy umierających na raka dzieciaków, po prostu wymiękam. Co więc sprawiło, że sięgnęłam jednak po „Gwiazd naszych wina”? Zwykła ludzka ciekawość? Nie wiem, po prostu postanowiłam zmierzyć się z tym wyzwaniem. 

I przeczytałam.

Pierwsze co przyszło mi na myśl po skończonej lekturze, to przeświadczenie, że już kiedyś spotkałam się z podobną historią. Bo w moim odczuciu „Gwiazd naszych wina” to trochę „Love story” dla współczesnych nastolatków. 

Hazel i Augustus są młodzi i spragnieni życia, jak to nastolatkowie. Są w sobie zakochani, chcą razem spełniać marzenia i stanowią dla siebie podporę w ciężkich chwilach. A tych im nie brakuje ponieważ Hazel i Augustus są chorzy na raka. Nie mają wielu przyjaciół. Właściwie mogą liczyć tylko na siebie i ewentualnie znajomych, którzy mierzą się z tą samą chorobą i tak jak oni uczęszczają na spotkania grupy wsparcia. 

Autor stworzył ciepłą i mądrą historię, choć o umieraniu. Narratorką jest Hazel, to jej oczami czytelnik przygląda się potrzebom i uczuciom młodych ludzi walczących z tym demonem dzisiejszego świata jakim jest z choroba nowotworowa, oraz związanym z tym następstwami. I chodzi nie tylko o walkę z rakiem z medycznego punktu widzenia, ale przede wszystkim o walkę o normalność. Bo każde z tych dzieci chciałoby żyć tak jak ich rówieśnicy, choć na chwilę zapomnieć o swojej inności. Ale świat im tego nie ułatwia, ludzie unikają, nie potrafiąc odnaleźć się w towarzystwie kogoś, kto w najmniejszym stopniu odstaje od normalności. 

„Gwiazd naszych wina” traktuje o miłości, o śmierci, o zwątpieniu i zrozumieniu, a także o pewnym pogodzeniu się z własnym losem i czerpaniu z życia choćby najmniejszych radości. To literacka fikcja, ale na świecie żyje niejedna Hazel i niejeden Augustus – nastolatkowie, których marzenia są tak bardzo przyziemne. Bo oni chcą po prostu żyć.

Być może trochę się zagalopowałam w wyciąganiu wniosków, ale odniosłam wrażenie, że „Gwiazd naszych wina”, która to powieść skierowana jest głównie do młodego czytelnika, to nie tylko wyciskającą łzy romantyczna powiastka, ale w pewnym sensie apel młodzieży zmagającej się z chorobą; „pozwólcie nam żyć normalnie, bo my jesteśmy normalnymi ludźmi i też mamy prawo do szczęścia”.  

Tak jak się spodziewałam, nie było mi łatwo czytać tę książkę. I nie było łatwo o niej napisać. Ale nie żałuję. Z pewnością pozostanie ona w mojej pamięci, aczkolwiek raczej już do nie wrócę, podobnie jak do „Love story”, które oglądałam raz i wystarczy. Jeżeli natomiast Wy, lubicie książki o miłości, przy których można sobie popłakać, zachęcam, bo jest to jedna z ciekawszych pozycji w tej kategorii.

Wyzwania: Czytam literaturę amerykańską

A może zainteresuje Was też:

> Informacje o autorze:

http://pl.wikipedia.org/wiki/John_Green_%28autor%29

http://johngreenbooks.com/

> ekranizacja:

http://www.filmweb.pl/search?q=gwiazd+naszych+

> i coś do posłuchania:

 

"Lot nad kukułczym gniazdem" - Ken Kesey

„LOT NAD KUKUŁCZYM GNIAZDEM”

(„One flew over the cuckoo’s nest”)

Ken Kesey

Przekład Tomasz Mirkowicz

Państwowy Instytut Wydawniczy

Warszawa 1981

ISBN 83-06-00569-4

Str. 295

Moja ocena 5/6

Z niewiadomych powodów, wiele lat żyłam w przekonaniu, że „Lot na kukułczym gniazdem” to jakieś ckliwe romansidło. No naprawdę :) Z tego też powodu nie interesowałam się ani książką, ani tym bardziej jej ekranizacją. Aż w końcu przejrzałam na oczy. A tu taka historia !!!

„Milczałem tak długo, że wypłynie to ze mnie z hukiem wezbranej wody, a wy pewnie pomyślicie, że facet, który to opowiada bredzi, cholera i majaczy; pomyślicie, że to wszystko jest zbyt straszne, żeby mogło się wydarzyć naprawdę, zbyt potworne, żeby było prawdziwe! Zrozumcie proszę, że trudno mi jest zachować jasność myśli, kiedy do tego wracam. Ale to wszystko prawda, nawet jeśli nie miało miejsca.”

Życie w pewnym szpitalu psychiatrycznym w USA, jest podporządkowane zasadom wprowadzanym przez siostrę Ratched. Wszystko ma swój czas i miejsce. Wszelkie odchylenia od normy są natychmiast eliminowane. Pacjenci bezwolnie poddają się temu ładowi. Każdy żyje w przekonaniu, że taki stan rzeczy utrzymywany jest dla ich dobra. Jeżeli ktoś łamie reguły, może trafić na „wstrząsówkę” lub na oddział furiatów, a tego nie chce nikt. Cały system działa jak w zegarku do czasu pojawienia się na oddziale nowego pacjenta, McMurphyego awanturnika i hazardzisty, który aby uniknąć więzienia i ciężkich robót, postanawia udawać chorobę psychiczną, licząc na „przyjemne”, nie wymagające wysiłku odbycie swojej kary w szpitalu. Nowy, wprowadza w życie oddziału chaos i bałagan, bawiąc się przy tym przednio. Pozostali pacjenci, z początku nieufni, wkrótce coraz śmielej przyłączają się do jego nietuzinkowych działań. Dochodzi do buntów i łamania regulaminu, a to bardzo nie podoba się siostrze Ratched. Wkrótce McMurphy przekona się, że ta kobieta ma w swoich rękach większą władzę niż się spodziewał. To ona zadecyduje czy mężczyzna w ogóle kiedykolwiek będzie jeszcze wolnym człowiekiem. Czy bohater ugnie się pod pręgierzem Wielkiej Oddziałowej czy też pozostanie wierny własnym przekonaniom?

Wstrząsająca historia od której nie mogłam się oderwać, klimatem i troszkę tematyką przywodząca mi na myśl „Skazanych na Shawshank” Stephena Kinga, tyle że w „Locie…” rzecz dzieje się nie w więzieniu a w szpitalu psychiatrycznym. Mamy tu przeciwstawione sobie dwa światy – Kombinatu, wprowadzającego ład i zasady rządzące światem na zewnątrz, oraz ludzi, którzy nie potrafią, lub nie chcą się temu podporządkować, czyli pacjentami szpitala. Przedstawicielką Kombinatu w szpitalu jest Wielka Oddziałowa, siostra Ratched, pozornie uosobienie dobrej cioteczki, w rzeczywistości skrywana pod maską tyranka. Zadaniem siostry Ratched jest pilnowanie ustalonego porządku i przywrócenie zagubionych mężczyzn do prawidłowego funkcjonowania w nienagannym świecie, o ile to oczywiście możliwe.

„Jesteśmy tu przyjacielu ofiarami matriarchatu, a lekarz jest równie bezsilny jak my wszyscy.”

Co się dzieje gdy nagle w trybach tej idealnej maszyny pojawia się zgrzyt? Rozpoczyna się walka, w której stawką jest honor człowieka a nawet życie.

Naszym przewodnikiem po tym dziwnym świecie jest jeden z pacjentów, pół Indianin, zwany Wodzem lub „Szczotą” Bromdenem, który udaje głucho-niemego, dzięki czemu poznaje wiele sekretów personelu szpitala.

„Lot nad kukułczym gniazdem” to dla mnie 295 stron (czemu tak mało?) wciągającej i pasjonującej przygody. W tej książce wszystko jest ciekawe, nawet posłowie, z którego dowiadujemy się skąd autor czerpał inspirację. Sam był sanitariuszem na oddziale szpitala psychiatrycznego i kilka postaci z rzeczywistości przeniósł na karty swej powieści. Poza tym aby jak najlepiej oddać przeżycia i nastroje pacjentów, niektóre fragmenty ponoć pisał po LSD, a nawet poddał się zabiegowi elektrowstrząsów. To się nazywa poświęcenie sztuce :). Faktycznie, w książce przewijają się pomiędzy realistycznymi zdarzeniami, także psychodeliczne wizje. W niektórych fragmentach można się lekko zagubić, co jednak według mnie przydaje tej powieści autentyczności, pozwala wejść w położenie pacjentów szpitala psychiatrycznego, w ich specyficzny świat, oraz zrozumieć lepiej niektóre zachowania. Odczucia niesamowite. 

„Lot nad kukułczym gniazdem” to wspaniały klasyk, pełen emocji i wartościowych przekazów, wobec którego żaden szanujący się mól książkowy nie powinien przejść obojętnie.

Wyzwania: 

 

 

ZBIGNIEWA DOMINO OPOWIEŚĆ O SYBIRAKACH Z CZERWONEGO JARU

Moja przygoda z „Syberiadą polską” rozpoczęła się rok temu. Najpierw była książka, która pochłonęła mnie bez reszty. Później ekranizacja. Wreszcie zakończone sukcesem „polowanie” na dwie pozostałe części opowiadające dalsze losy Sybiraków z Czerwonego Jaru. 

Ku radości swej ogromnej, mając już na półce całą trylogię, odświeżywszy sobie część pierwszą przystąpiłam do czytania drugiej i trzeciej. Swoje wrażenia i doznania chciałabym Wam niniejszym  zaprezentować.

„SYBERIADA POLSKA”

Zbigniew Domino

Wydawnictwo Studio EMKA

ISBN 978-83-63773-23-6

Str. 512

Moja ocena 6/6

„Była wtedy zima wyjątkowo śnieżna i mroźna. Nocna, nadranna pora. Czerwony Jar, niewielka podolska wioska, otulona ciszą zaśnieżonej, głębokiej kotliny, spała jeszcze snem sprawiedliwych. Spała nieświadoma zbliżającego się niebezpieczeństwa, jakiego nawet w koszmarnych snach wyśnić niepodobna. Toteż, jak grom z jasnego nieba, spadło ono tej nocy na ludzi z Czerwonego Jaru. (…) Dla ciekawych historii odnotujmy, że działo się to dokładnie dnia 10 lutego 1940 roku.”

Czy zdajesz sobie sprawę jakie to uczucie, kiedy ktoś nagle wpada do Twojego domu i każe Ci go opuścić? Masz jedynie 15 minut na spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy. Musisz pozostawić cały dobytek swojego życia. Upychają Cię jak zwierzę do ciasnego, towarowego wagonu i wywożą nie wiadomo dokąd.

Taki los spotkał bohaterów tej książki, mieszkańców Czerwonego Jaru. Jest to historia ich wysiedlenia, tułaczki i w końcu życia wśród dzikiej i bezwzględnej tajgi.

„Poświst przemarzniętych drzwi. Trzask zewnętrznego rygla. Z bieli śniegu, ze światłości czerwono zachodzącego słońca – ta nagła wagonowa ciasnota i ciemność! Dotąd ludzie wolni, zrośnięci od kolebki z naturą, ziemią, słońcem, wiatrem, powietrzem i wodą, z chwilą zaryglowania w ciemnym towarowym wagonie poczuli się jak zwierzęta w klatce.”

W ten sposób rozpoczęła się długa i wycieńczająca podróż setek ludzi, całych rodzin. Każdy zadawał pytania, „za co?”, „dlaczego?”, „dokąd?”. Nikt nie odpowiadał. Mijały dni, a do celu wciąż było daleko. Głód, zmęczenie, choroby pogłębiały przerażenie, ale też zniecierpliwienie i irytacje wśród „pasażerów”. Najsłabsi umierali.  

I oto pewnego dnia docierają na miejsce. Ich nowy dom to Kalucze, obóz położony wśród srogiej tajgi, odcięty od świata. Od tej pory codziennością zesłańców stają się brudne, liche baraki i katorżnicza praca w nieludzkich warunkach. A w sercu pozostaje tęsknota za utraconą ojczyzną i nadzieja, że kiedyś do niej wrócą.

„To co z tego, że w przyrodzie wszystko z wiosną rozwija się, kwitnie i rwie się do życia. W zesłańczej polskiej duszy, w taką wiosenną, bujną porę robi się jeszcze bardziej tęskno, ponuro i beznadziejnie. Wspomnienia spać nie dają. Ale jak długo można żyć wspomnieniami? W głuchej tajdze nie docierają do nich żadne sprawdzalne wiadomości, co się tam w Polsce, w dalekim świecie dzieje. Powoli wszystko co było, staje się jakby nierealnym snem.”

I tak mijały dni, tygodnie, miesiące. Wśród głodu, rozpaczy, wszechobecnej śmierci, pojawiały się też drobne przebłyski szczęścia. A sytuacja polityczna na świecie zmieniała się. Zmieniały się też losy mieszkańców Kaluczego. Pewnego dnia znów stali się ludźmi wolnymi zaś ich nadzieje na powrót do Polski rozkwitły na nowo. Większość rodzin opuściła miejsce zesłania. Jedni trzymali się razem inni obierali zupełnie różne kierunki.

„Tak to, wolą zesłańczego losu, ludzie z Czerwonego Jaru, zżyci z sobą od zawsze, często spokrewnieni i solidarni jak rzadko, zaczęli się w tej niezmierzonej, syberyjskiej krainie rozpraszać i gubić. A co najgorsze, żadnej pewności mieć nie mogli, że się jeszcze kiedyś ich ziemskie drogi skrzyżują…”

Jednak powrót do wytęsknionej ojczyzny nie był łatwy. A żyć trzeba było. Sami na własną rękę musieli zadbać o siebie w obcym kraju. Aż wreszcie przyszła wiosna 1946 roku marzenia o Polsce stawały się coraz bardziej realne. Kto chciał, rozpoczynał powrotną podróż.

 „Każdy z nich, poczynając od małego, który ledwie coś tam pamiętał, do starego – przez wszystkie lata Sybiru – jeśli nosił w swoim sercu Polskę, to zawsze i nieodmiennie kojarzyła mu się ona z jego rodzinnym domem, polem, sadem, wioską czy miasteczkiem, kościołem i rzeczką obok płynącą. I taką właśnie ojczyznę od urodzenia do śmierci kochał.”

A jaką zastał…?

„Syberiada polska” to niezwykle przejmująca opowieść o zwykłych ludziach, którym los nie szczędził tragicznych wydarzeń. Napisana jasnym, przejrzystym językiem nie pozwala się oderwać do samego końca. Osobiście bardzo przeżywałam wraz z bohaterami każdą tragedię i te nieliczne chwile radości. Mimo całego dramatyzmu sytuacji, to bardzo ciepła historia o wzajemnym wspieraniu się w niedoli oraz o nigdy nie umierającej nadziei.

Autor ukazuje nam wydarzenia z punktu widzenia różnych osób. Mamy więc wgląd w uczucia i spostrzeżenia dorosłych, którzy pamiętają z przeszłości najwięcej, tęsknią bardziej. Spoglądamy również przez pryzmat dzieci, które jeśli tylko mają siłę przetrwać, najszybciej przystosowują się do obcych realiów. Przedstawione nam zostały też relacje pomiędzy Polakami a rodzimymi mieszkańcami Syberii. Bohaterów jest wielu i każdy przeżywa zaistniałą sytuację na swój sposób. 

Naprawdę gorąco polecam tą powieść!!!

„CZAS KUKUŁCZYCH GNIAZD”

Wydawnictwo Studio EMKA

ISBN 978-83-63773-14-4

Str. 415

Moja ocena 5/6

Będę starała się nie spoilerować. Jeżeli ktoś boi się, że zdradzę za dużo zapraszam od razu do podsumowania.

„Polska!

Polska… nasza kochana Polska…

We wszystkich wagonach zapadło niespodziewane milczenie, przerywane tylko tłumionym pochlipywaniem kobiet. W takiej zaskakującej ciszy ludzie z transportu PT-2564 po latach syberyjskiego zesłania witali się z Ojczyzną.” - „Syberiada polska”

Razem z bohaterami pierwszej części powracamy do Polski. Do tego wytęsknionego, ukochanego kraju, w którym miało czekać na nich już tylko dobre. Tymczasem pierwsze rozczarowania spotykają ich jeszcze w czasie podróży. Bo oto okazuje się, że nie ma już tej Polski jaką pamiętali. Nie ma ich domów. Zewsząd wita ich obca rzeczywistość.

Tym razem autor skupił się głównie na losach Staszka Doliny, który wraz z rodziną trafia na Ziemie Odzyskane do wsi dotąd zamieszkiwanej przez Niemców, podobnie jak kiedyś Polacy, wysiedlonych ze swych domów. Tak oto wieś Zielone Pole staje się nowym domem Dolinów i wielu innych rodzin z Czerwonego Jaru.

„Sybiracy! Osobny to gatunek powojennych Polaków. Po dziś dzień bywa, że temu kto jak oni Sybiru nie zakosztował, trudno ich czasem zrozumieć. Z syberyjskiego zesłania wrócili do Polski zdziesiątkowani, do tego jako najbiedniejsi z najbiedniejszych. Wrócili nie do swoich rodzinnych i wytęsknionych domów, wiosek, miasteczek i miast, na wschodnich kresach przedwojennej Rzeczypospolitej, z których na katorgę ich wywieziono. A do tego jeszcze po powrocie los, niby wiatr jesienne liście, rozwiał ich po Ziemiach Odzyskanych, od morskiego Szczecina przez Wrocław, Opole, aż po Karkonosze. Wszystko tu dla nich było obce i nieznane. Rzadko zdarzało im się tak jak w Zielonym Polu, by wciąż jeszcze spora ich gromada trzymała się razem.”

„Czas kukułczych gniazd” ukazuje pierwsze próby odnalezienia się Sybiraków w nowej rzeczywistości, ale także przedstawia wydarzenia jakie zachodziły na ziemiach polskich w czasie ich zesłania. Wydarzenia te przytaczane są we wspomnieniach tych, którzy tutaj pozostali. W czasie pobytu na obczyźnie, Polska jawiła się zesłańcom jako raj utracony, dlatego ciężko im uwierzyć w to co zobaczyli i usłyszeli. Teraz mogli już tylko cieszyć się z tego co mają, budować swe życie na nowo i mieć nadzieję, że wszystko się jakoś ułoży.

„Najważniejsze, żeby nareszcie w Polsce po tej wojnie się ustatkowało, żeby więcej już brat z ręki brata nie ginął.”  

Pojawia się wiele nowych postaci, poznajemy też powojenne losy Niemców na Ziemiach Odzyskanych. 

Trochę szkoda, że Zbigniew Domino „pogubił” gdzieś mieszkańców Czerwonego Jaru. Byłam bardzo ciekawa losów pozostałych. Niektórzy zostali wspomniani w „Czasie…” a inni wcale. Rozumiem, że autor miał tym razem inny cel, skupił się na sytuacji w Polsce. Ale ja tęskniłam za znanymi już bohaterami, byłam bardziej ciekawa ich reakcji na tą nową rzeczywistość.

„MŁODE CIEMNOŚCI”

Wydawnictwo Studio EMKA

ISBN 978-83-62304-87-5

Str. 528

Moja ocena 4/6

Trzecia i ostatnia już część sagi rodziny Dolinów, bo tak sam autor określa całą trylogię. Tym razem towarzyszymy już głównie Staszkowi w jego dojrzewaniu, edukacji i... problemach z dziewczynami. Chyba najbardziej polityczna ze wszystkich części. Dosyć wnikliwa analiza ówczesnej polskiej rzeczywistości. Dla wielbicieli tego okresu naszej historii, będzie to na pewno spora dawka ciekawych spostrzeżeń i tematów dyskusyjnych. Ponadto przedstawiona z punktu widzenia ludzi różnego pochodzenia i z różnych warstw społecznych, odmiennie doświadczonych przez wojenną zawieruchę. To na pewno mocna strona powieści.

A dla mnie? Cóż, jeśli chodzi o politykę wystarczy, że wiem kto aktualnie sprawuje w kraju rządy, ale poza tym raczej mnie nie interesuje, dlatego też „Młode ciemności” nieco mnie zmęczyły, miejscami nawet usypiały. Takie trochę to były Staszka Doliny edukacyjno – miłosne perypetie z polityką w tle. 

PODSUMOWANIE

Podsumujmy więc, osobiście uważam pierwszą część sagi Zbigniewa Domino za rewelacyjną i bezwzględnie wartą przeczytania i w ogóle, wybaczcie, że tak mnie ponosi, ale nie mogę inaczej ocenić, jak tylko w samych superlatywach. Jeśli zaś chodzi o pozostałe dwie części, według mnie również zasługują na zapoznanie, najlepiej od razu, hurtem, jedna po drugiej, gdyż wydarzenia następują bezpośrednio po sobie i dobrze jest być na bieżąco. No i czy się chce czy nie to jednak warto się w tej naszej zawiłej historii orientować, a Zbigniew Domino podaje nam ją w naprawdę dobrej postaci. 

A na zakończenie chciałabym jeszcze zachęcić Was, oczywiście po przeczytaniu „Syberiady polskiej”, do obejrzenia filmu na jej podstawie. Jak to już zwykle z ekranizacjami bywa, do książki się nie umywa, ale w mojej opinii, biorąc pod uwagę dzisiejszą polską kinematografię, twórcom udało się „popełnić” naprawdę dobry film. 

Zwiastun:

I jeszcze taka pioseneczka do lektury :)