„INKWIZYTOR”
(El Inquisidor)
Patricio Sturlese
Przekład Teresa
Gruszecka – Loiselet
Wydawnictwo Albatros
2008r
ISBN
978-83-7359-775-4
Str. 458
Moja ocena 4/6
„Oto kronika mych dni, długa odyseja, w której nic nie było takie, na jakie wyglądało. Oto historia wypływająca spod palców człowieka żarliwego, marzyciela, bezwzględnego i prześladowanego. Który otwarcie zmierzył się z diabłem w każdej dziedzinie jego działania. Człowieka ufnego, który pomnożył owe demony. Oto kronika prawdziwego Rycerza Wiary, nowego krzyżowca w trudnych czasach, katolika, którego wciąż jeszcze zwą Czarnym Aniołem inkwizycji.”
Bardzo ucieszył mnie widok tej
książki w mojej bibliotece. Chciałam ją przeczytać od kiedy po raz pierwszy
natknęłam się na nią na LubimyCzytać.pl.
Pomyślcie tylko, XVI- wieczne,
mroczne czasy, Święta Inkwizycja, stosy i czarownice. Czasy kiedy Bóg i Szatan toczyli
walkę o ludzi tu, na Ziemi. Idealny przepis na powieść.
Naszym przewodnikiem po tym
nędznym i okrutnym świecie jest Angelo Demetrio DeGrasso, Inkwizytor Generalny
Ligurii. Jeden z najlepszych i najbardziej skutecznych w swoim fachu, jeśli
można tak powiedzieć. Mężczyzna ślepo wierzący w Boga, ale i w swych
zwierzchników oraz w słuszność wykonywanej profesji.
Pewnego dnia DeGrasso otrzymuje
do wykonania niebezpieczną i bardzo delikatną misję. Ma wyruszyć w długą podróż
i zdobyć informacje na temat tajemniczych ksiąg, które mogą zagrażać
kościołowi. W całym zadaniu więcej jest pytań niż odpowiedzi. Niewiele pomagają
też listy ze wskazówkami. W międzyczasie na jaw wychodzą fakty dotyczące
pochodzenia Angela, a jego silna wola zostaje wystawiona na próbę, kiedy
pojawia się piękna, młoda kobieta. Wszystko to sprawi, że to w co do tej pory
wierzył bohater legnie w gruzach, przeszłość jaką znał okaże się fałszywa,
podobnie jak ludzie, którzy go otaczali. Zakonnik będzie musiał sam podjąć
decyzje, którą drogą dalej podążać, komu zaufać? Czy posłuchać głosu serca, czy
Boga? I ratować własne życie ponieważ krąg wokół niego się zacieśnia. Po
zakazane woluminy ręce wyciąga Święte Oficjum Kościoła, tajne zgromadzenie
Corpus Carus oraz… czarownicy. Kto zwycięży w tej walce i czy jeden człowiek
jest w stanie przetrwać w tej srogiej i bezdusznej rzeczywistości, gdzie
najwyższą świętością okazuje się władza?
Powieść dobrze napisana. Czyta
się szybko i łatwo. Miejscami wstrząsająca, miejscami wzruszająca. Bohaterowie
dobrze wykreowani, przekonywujący. Delikatnie wpleciony został wątek miłosny,
dzięki czemu nie ma wrażenia mdłego romansidła. Można było bardziej rozwinąć
fabułę, byłoby więcej satysfakcji z czytania. Ale to taka moja własna dygresja,
wynikająca z lekkiego niedosytu.
Podsumowując, lektura nie wyróżnia
się niczym szczególnym wśród podobnej tematyki, ale mimo wszystko, jeżeli kogoś
takie klimaty interesują, czas przy niej spędzony nie będzie zmarnowany.
Ja osobiście polecam.
Wyzwania:
