"Turniej cieni" - Elżbieta Cherezińska

"Turniej cieni"

Elżbieta Cherezińska

wydawnictwo Zysk i s-ka

Str. 816

Moja ocena: 4.5 / 6

 

Na początek pytanie, czy lubicie powieści i/lub filmy szpiegowskie? Pasjonujecie się porywającymi przygodami agenta Jej Królewskiej Mości? A może jakieś rodzime tajne służby?

A co powiecie na historię prawdziwych ludziach - cieniach? Takich którzy żyli naprawdę. Działali i narażali swe życie dla powodzenia misji swych mocodawców. Z niejednego takiego życiorysu można stworzyć film lub książkę. Elżbieta Cherezińska zebrała kilka takich życiorysów. Wplątała fikcję w fakty historyczne i stworzyła historię o ludziach, którzy wbrew pozorom mieli ogromny wpływ na kształtowanie się losów świata. W tym naszego państwa, rzecz jasna.

lubimyczytac.pl:

Lata 30. XIX wieku.
Kluczem do panowania nad Azją jest Afganistan, o który Wielka Brytania rywalizuje z Rosją. W Wielką Grę, nazywaną przez Rosjan Turniejem Cieni wplątane są losy Polaków: Jana Witkiewicza – młodzieńca ułaskawionego z wyroku śmierci i zesłanego na Syberię, Adama Gurowskiego – ucznia Hegla i przyjaciela Heinego, arcyzdrajcy sprawy polskiej, a także Rufina Piotrowskiego – prostego żołnierza i najsłynniejszego uciekiniera z syberyjskiej katorgi. W śniegach Syberii, na gorących piaskach afgańskich pustyń i wybrzeżach Morza Czarnego trwa Wielka Gra. Bohaterowie rzucają cienie, ktoś jednak pociąga za sznurki marionetek. Fascynująca opowieść o Polsce. O ludzkich losach, przeznaczeniu, zdradach i niezłomności

  Moim zdaniem:

Obawiam się, że jeśli chodzi o twórczość Elżbiety Cherezińskiej, nie potrafię być obiektywna. Uwielbiam, za styl, który włada mym sercem i rozumem. Za kreatywność i umiejętność wyłuskania z oceanu wydarzeń tych najciekawszych a często zapomnianych i tchnięcia w nie życia.

"Turniej cieni" to opasłe tomiszcze, ale historia wciąga. Serce tej powieści to Polska, Polacy, polskość. A dookoła najpotężniejsze mocarstwa europejskie, egzotyczne krajobrazy Azji, niebezpieczne rozgrywki. A ta plejada bohaterów! Wielkie nazwiska i mniej znane osobowości. patrioci i zdrajcy, wrogowie i przyjaciele. Pochylam się z uznaniem nad każdą postacią. Podziwiam fantazję i pomysłowość autorki w ożywianiu postaci i scen z przeszłości.

Moim zdaniem każdy, jeśli tylko da szansę tej powieści, znajdzie w niej coś dla siebie. Dla mnie najciekawszy był wątek Witkiewicza. Niekoniecznie zaś zachwycił mnie Rufin Piotrowski i jego "wielka podróż tam i z powrotem".

Choć "Turniejowi cieni" niewiele mam do zarzucenia, to jednak w moim osobistym rankingu nie zrzucił z piedestału "Korony śniegu i krwi". Myślę, że wiąże się to z moim zamiłowaniem do mrocznego i tajemniczego średniowiecza. Czasy bardziej współczesne nie mają już dla mnie tej magii. Niemniej "Turniej cieni" z czystym sumieniem polecam każdemu. To ciekawa i ważna książka, z której czytelnik powinien wyciągnąć wnioski także na dzień dzisiejszy. 

Spotkajmy się na facebook'u :)

"Niewidzialna korona" - Elżbieta Cherezińska

"NIEWIDZIALNA KORONA" 
Elżbieta Cherezińska
[Cykl Odrodzone królestwo t. 2]
Zysk i S-ka
2014
Str. 500
 ISBN 9788377851371
Moja ocena: 5/6

Dziś zapraszam Was na kolejną pasjonującą lekcję historii z Elżbietą Cherezińską. Kontynuujmy wciągającą, pełną niebezpieczeństw i emocji przygodę zapoczątkowaną w "Koronie śniegu i krwi".

Po śmierci króla Przemysła II, kraj znów jest podzielony. Rozpoczyna się walka o tron i ponowne zjednoczenie królestwa. Przedstawiciele największych rodów pod przewodnictwem biskupa Jakuba Świnki, wybierają na władcę Starszej Polski kujawskiego księcia Władysława, zwanego Karłem. Jednak nie wszystkim ten wybór się podoba. Pretensje do tronu zgłasza książę Henryk Głogowski. Rozpoczynają się gierki i roszady, drobne utarczki i wielkie wojny, knowania i morderstwa. Książę Władysław odnosi porażkę za porażką, wkrótce zostaje skazany na banicję. Z bezkrólewia i chaosu postanawia skorzystać król Czech Vaclav II Przemyślida, któremu marzą się trzy korony czeska, węgierska i oczywiście polska. Wielcy królowie i pomniejsi książęta a także duchowieństwo i baronowie Starszej Polski kontynuują grę o tron, a każdy ma w tym swój własny interes. Dodatkową kartą przetargową staje się ręka królewny Rikissy, jedynego dziecka zmarłego króla. Sytuację zagęszcza stale rosnąca potęga zakonu krzyżackiego, a dziejom królestwa przygląda się bacznie tajemniczy lud Starszej Krwi.

W „Niewidzialnej koronie” poznajemy dalsze losy postaci znanych nam już z "Korony śniegu i krwi", jak książę Władysław, biskup Świnka, Vaclav Przemyślida, Michał Zaremba, Kalina, ale pojawiają się też nowi bohaterowie; miedzy innymi królewna Rikissa. Wszyscy ciekawi, barwni, wzbudzający skrajne emocje.
Druga część dzieła Elżbiety Cherezińskiej urzekła mnie podobnie jak pierwsza. Po raz kolejny spędziłam wiele satysfakcjonujących chwil przenosząc się w te niezwykłe czasy. Historia toczy się tu w myśl zasady, że na wojnie i w miłości, wszystkie chwyty są dozwolone. Dlatego też czekają nas wydarzenia rodem z najlepszych kryminałów czy nawet powieści fantasy, które miały, lub mogły mieć miejsce. Ponownie przed naszymi oczami ożyją i staną do walki bestie rodowe najznamienitszych panów. Nie zabraknie scen batalistycznych ani romantycznych. Dajcie się porwać tej magii i przeżyjcie wiele niezapomnianych chwil z pasjonującą lekturą. 


Ciężko mi było oderwać się od tej książki. Pochłaniałam ją z wypiekami na twarzy. Kolejny raz autorka wykazała się kunsztem i zamiłowaniem do opisywanych dziejów. Bo taka historia może powstać tylko z głębi serca. 

“Niewidzialna korona” należy do serii Odrodzone królestwo i stanowi jego drugą część. Każda z tych książek może być czytana oddzielnie, jednak zachęcam do zapoznania się najpierw z "Koroną śniegu i krwi". Pozwoli to być na bieżąco ze wszystkimi wydarzeniami i odbiór kolejnego tomu na pewno będzie łatwiejszy. Ja czekam niecierpliwie na trzecią część tej fenomenalnej serii. 

Cykl Odrodzone królestwo:
1. "Korona Śniegu i Krwi" 


Książka bierze udział w wyzwaniach:
Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę
Klucznik (niewspółcześnie)
Czytam opasłe tomiska
Grunt to okładka

"Korona Śniegu i Krwi" - Elżbieta Cherezińska

"KORONA ŚNIEGU I KRWI"
Elżbieta Cherezińska
Wydawnictwo Zysk i S-ka
ISBN 9788377855317
Seria: Odrodzone Królestwo cz. 1 
Str. 736
Moja ocena: 6/6

Dziś na tapecie powieść Elżbiety Cherezińskiej, porównywana przez niektórych do "Gry o tron" George'a R. R. Martina. Ponieważ jestem ogromną fanką sagi amerykańskiego autora, postanowiłam przyjrzeć się, jak to wygląda w rodzimym wydaniu. Rzecz wydawała mi się o tyle ciekawsza, że oparta na autentycznych wydarzeniach historycznych. "Korona śniegu i krwi" była pierwszą powieścią Cherezińskiej jaką przeczytałam, punktem zapalnym mojej ogromnej sympatii do twórczości autorki. Chyba nigdy dotąd nie spotkałam się z powieściami, które nie tylko dały mi ogromną satysfakcję, ale także skłoniły do zgłębiania historii naszego kraju. Niezwykle barwnej historii.

"Korona śniegu i krwi" opowiada dzieje księcia Starszej Polski Przemysła i jego pełną pułapek i intryg drogę do zjednoczenia państwa i zdobycia królewskiej korony. Naturalnie, planom księcia nie byli przychylni władcy sąsiednich państw, którym nie na rękę jest tworzenie silnego, zjednoczonego królestwa. Ponadto pretendentów do polskiej korony jest więcej. I w ten sposób gra się rozpoczyna. Wszystkie chwyty dozwolone, czytelnik staje się więc świadkiem krwawych zbrodni, nagłych, tajemniczych zgonów, porwań dla okupu, politycznych mariaży, wieloletnich, wyczerpujących wojen. Ekscytujące doświadczenie. A przy tym przedstawione niezwykle realistycznie. Aż chce się powiedzieć; „przecież tak właśnie mogło być”. Były to czasy niebezpieczne, ale i niezwykle ciekawe. Czasy, kiedy chrześcijaństwo dopiero wkraczało na polskie ziemie, a dookoła wciąż jeszcze szerzył się poganizm. Ludzie wierzyli w magię, dlatego też delikatnie osnuta wokół wydarzeń mgiełka świata fantastycznego, tylko dodaje smaczku całej powieści. Nie traci ona nic z autentyczności.

Co mogę napisać o bohaterach? Po pierwsze, muszę przypomnieć, że większość z nich to postacie historyczne, wielu znanych nam z podręczników do historii inni może trochę pomijani, oraz ci fikcyjni, których autorka stworzyła na potrzeby fabuły. Po drugie, wszyscy zostali obdarzeni przez autorkę indywidualnymi cechami, każdy ma swoje walory ale i każdy zmaga się z własnymi słabościami. Od pierwszej do ostatniej strony mamy wiele okazji dobrze poznać każdego bohatera. Ci najważniejsi mają swoje rozdziały. Daje to możliwość przyjrzenia się wydarzeniom z różnych perspektyw. Gama bohaterów jest szeroka i zróżnicowana. Są to zarówno dzielni wojowie, wielcy (i nieco mniejsi) książęta, królowie, nie do końca bezbronne damy, przedstawiciele duchowieństwa a także ludzie Starej Krwi, którzy stanowią największą zagadkę tej powieści i dodają jej magii.

Z całych sił próbuję być obiektywna i szukam w "Koronie..." słabych stron, ale nic nie przychodzi mi do głowy. Zarówno styl autorki jak i treść powieści idealnie mi pasują. Nie mam nic do zarzucenia pustaciom. Przeciwnie, odpowiadają moim wyobrażeniom o tych, których do tej pory miałam okazję poznać jedynie na obrazach lub w podręczniku do historii. Ciężko się do czegokolwiek przyczepić. Powieść napisana jest z pasją i ta pasja udziela się czytelnikowi. Sama dałam się porwać aurze tamtych czasów i po skończonej lekturze wertowałam strony poświęcone królowi Przemysłowi II, oraz jego dziejom, postaci ciekawej, intrygującej a niestety mniej znanej z historii.

A czy porównanie powieści Cherezińskiej do słynnej "Gry o tron" jest słuszne?
Jest wiele podobieństw, przede wszystkim, tak w jednej jak i w drugiej pozycji głównym tematem jest walka o władzę w podzielonym królestwie, w której udział biorą znaczące rody, a każdy z nich szczyci się własnym herbem i zawołaniem rodowym. I tu i tu świat realistyczny miesza się z fantastycznym. Ponadto obie powieści charakteryzują się mnogością bohaterów, choć tu pan Martin wiedzie prym (ale trzeba przyznać, w kwestii ilości stworzonych postaci chyba nikt faceta nie pokona). Natomiast główną różnicą jest ta, że  "Gra o tron" to czysta fikcja, w której losy bohaterów całkowicie zależą od wyobraźni autora (i jak to się dla nich kończy doskonale wiedzą fani sagi), zaś "Korona..." jest oparta na faktach, w które autorka starała się przesadnie nie ingerować. Z pewnością obie powieści są warte przeczytania, a każda z nich wnosi do literatury coś indywidualnego.

Ale wracając do dzieła pani Cherezińskiej. Według mnie to brawurowo opowiedziana historia Polski, którą chce się odkrywać na nowo, a przy tym doskonały, trzymający w napięciu kryminał, z elementami fantastyki, romansu, okraszony nieprzytłaczającymi scenami batalistycznymi. Majstersztyk.

Wyzwania: Klucznik

Po dłuuugiej przerwie... "Legion" Elżbieta Cherezińska

Kiedy urodził się nasz pierwszy syn, dostaliśmy kartkę z gratulacjami i takim oto cytatem:

"Z każdym nowo narodzonym dzieckiem świat zaczyna się od początku" (Charlotte Gray)

I to jest prawda, a świat rodziców ulega totalnej reorganizacji. Uwielbiam czas spędzony z moimi Dwoma Światami, ale staram się od czasu do czasu uszczknąć chwilkę dla siebie. Dlatego wracam, odkurzam bloga i zobaczymy jak to z tą moją organizacją będzie:)

Narobiło mi się trochę zaległości w recenzjach od lipca, ale powolutku będę je nadrabiać. Zacznę od jak zwykle ciekawego spotkania z historią według Elżbiety Cherezińskiej.

„LEGION”

Elżbieta Cherezińska

Wydawnictwo Zysk i S-ka

ISBN 978-83-7785-221-7

Str. 800

Moja ocena 4,5/6

„Żołnierze Narodowych Sił Zbrojnych! Na imię mi Legion, bo nas jest wielu. Dzisiaj przysięgacie na ten poświęcony sztandar 1 Pułku Partyzanckiego Legii Nadwiślańskiej. Od dzisiaj to my jesteśmy Legion i ile sił w piersiach służyć będziemy Rzeczpospolitej!”

W szkole historia nie należała do moich ulubionych przedmiotów. Zapamiętywanie dat, postaci, wydarzeń. Kto, gdzie z kim, dlaczego i po co... brr nuda. I nagle teraz kiedy lata szkolne dawno już minęły, ja odkrywam historię na nowo. Między innymi dzięki powieściom Elżbiety Cherezińskiej właśnie. Po każdej książce autorki mam ochotę wertować temat dalej, poznawać kolejne fakty, zagłębiać się w wydarzenia minionych epok. Nie inaczej było z „Legionem” – powieścią traktującą o Brygadzie Świętokrzyskiej, która walczyła o wolność i honor ojczyzny. Jej członkowie w czasie wojny ale i po niej budzili kontrowersje. Zapomniani bohaterowie? A może zdrajcy, o których nie warto pamiętać? Postaci przedstawione w książce Cherezińskiej, historia oceniła bardzo różnie. Warto przeczytać i wyrobić sobie własne zdanie. Jedno nie ulega wątpliwości, „Legion” to osiemset stron doskonałej, trzymającej w napięciu opartej na faktach powieści, która wciąga w wir wydarzeń od pierwszego do ostatniego wersu.

Głównych bohaterów poznajemy poprzez kolejne rozdziały. Każdy poświęcony konkretnym postaciom. W końcu ich drogi się krzyżują. Dzięki takiemu zabiegowi, mamy szansę wszystkich dobrze poznać, zaznajomić się z ich uczuciami, dostrzec różnice poglądów, zaobserwować w jaki sposób każdy z nich dąży do celu, którym jest wyzwolenie Ojczyzny. Wraz z nimi przypatrujemy się wydarzeniom, której miały miejsce przecież nie tak dawno temu. Bierzemy udział w intrygach, niebezpiecznych, heroicznych akcjach, przeżywamy wzloty i upadki, krótkie chwile radości i niewyobrażalne nam współczesnym cierpienia.  

W książkach Elżbiety Cherezińskiej nie da się nie odczuć pasji i serca jakie autorka wkłada w swoje dzieła. Tworzy pełne emocji i trzymające w napięciu swoiste mieszanki kryminału, intrygi, romansu, czasami z lekkim zabarwieniem fantastycznym (jak w "Koronie śniegu i krwi"), starając się przy tym nie ingerować zbyt mocno w fakty historyczne. "Legion" doskonale wpisuje się w wymienione powyżej kryteria. Do tego napisany przystępnym językiem, z całym wachlarzem emocji, z prawdziwymi ludźmi, i niepozbawiony ironii staje się idealną lekturą dla miłośników powieści historycznej, dla tych, którzy chcą poznać mniej znane wydarzenia Drugiej Wojny Światowej oraz dla każdego, kto szuka literackich wrażeń na wysokim poziomie. 

Elżbietę Cherezińską wpisuję w poczet moich ulubionych autorów, gdyż jak do tej pory na żadnej książce autorki się nie zawiodłam.  To niezwykłe w jak ciekawy sposób można zachęcić do lekcji historii nawet takich maruderów jak ja.

Naprawdę gorąco polecam!!!

"Gra w kości" - Elżbieta Cherezińska

"GRA W KOŚCI"

Elżbieta Cherezińska

Wydawnictwo Zysk i S-ka

ISBN 978-83-7506-581-7

Str. 408

Moja ocena 5/6

 "- Jak może smakować śmierć?

  - A jakie to ma znaczenie, skoro ten, którego dotyka już o tym nie opowie."

Któż z Was nie słyszał o pierwszym królu Polski Bolesławie Chrobrym, Zjeździe Gnieźnieńskim, na którym spotkał się on z cesarzem niemieckim Ottonem III, czy o męczeńskiej śmierci świętego Wojciecha? Bohaterowie owych wydarzeń ożywają na kartach powieści Elżbiety Cherezińskiej. Postaci znane z podręczników do historii, stają się ludźmi z krwi i kości. Każdy z własnymi emocjami i pragnieniami, zaletami i przywarami. Każdy na swój sposób dążący do wyznaczonego celu. A to wszystko w czasach wszechobecnych dzikich puszczy, mężnych wojów, gdzie jeden Bóg chrześcijański toczył walkę z wieloma pradawnymi bóstwami. W czasach krwawej polityki, w której bezwzględnym narzędziem jest religia. 

Nie będę się rozpisywać o fabule, ponieważ każdy mniej lub więcej wie o co chodzi.

Pokrótce, rzecz dzieje się w latach 997-1002, akcja prowadzona jest dwuwątkowo i przedstawia kilka lat z życia dwóch władców. 

*

Bolesław Chrobry, książę „kraju leśnych polan”, to ponad trzydziestoletni, postawny mężczyzna, odważny, charakterny, butny. Twardą ręką i często przy pomocy surowych sankcji utrzymuje porządek wśród podwładnych. Jego marzeniem jest scalenie państwa i królewska korona.

**

Otto III zaś jest dwudziestoletnim „cesarskim dzieckiem” o subtelnej, niemal kobiecej urodzie i głębokiej wierze. Pozornie delikatny i wrażliwy, jednak potrafi w okrutny sposób dążyć do celu. Już od trzeciego roku życia jest władcą potężnego państwa a jego marzenia brną ku stworzeniu wielkiego, chrześcijańskiego imperium, w czym wspierają go wykształceni doradcy.

Pretekstem do zrealizowania celów obu władców staje się męczeńska śmierć biskupa Wojciecha Adalberta. Zarówno Bolesław jak i Otto dążą do ustanowienia biskupa świętym, co ma uhonorować liczne zasługi misyjne ich bliskiego przyjaciela, a przy okazji obaj upatrują w tym wydarzeniu własnych korzyści.

Książę wykupuje ciało Wojciecha od wrogich Prusów i szykuje dla jego relikwii godne miejsce spoczynku w swym kraju. Cesarz natomiast, aby dodać blasku swej osobie i uświetnić swój imperialny plan, wyrusza w pielgrzymkę milenijną, której głównym punktem ma być grób biskupa męczennika. Suwereni spotykają się w marcu 1000 roku w Gnieźnie i wspólnie snują wizje świetlanej przyszłości.

Polityka, religia, układy, intrygi, wszystko takie ponadczasowe. „Gra w kości” to gra o wysoką stawkę, w której nikt nie może czuć się pewnie, przyjaciel może w jednej chwili okazać się najgorszym wrogiem. Zdrady, fałszerstwa, zabójstwa są na porządku dziennym. Ekscytująca lektura, w której autorka wypełnia nieznane luki historii niezwykle realistycznymi wydarzeniami. Nic tu nie jest przesadzone, wątki łączą się w logiczną całość. Tak naprawdę mogło być. Ci ludzie rzeczywiście mogli myśleć w ten sposób.

Nie będę ukrywać, że „Gra w kości” nie porwała mnie aż tak jak „Korona śniegu i krwi”. Akcja toczy się powoli, trochę brakuje większych zrywów, ale sam styl i fabuła wciągają i nie pozwalają się oderwać do samego końca. 

Śmiało przyznaję, że jest to kolejna udana lekcja historii, która podobnie jak „Korona…” zachęciła mnie do przypomnienia sobie mniej znanych fragmentów z dziejów naszego kraju. A, że ciekawie było, to nie ulega wątpliwości. 

Realizmowi powieści dodaje fakt, że została ona stworzona pod kontrolą mediewisty archeologa, profesora Przemysława Urbańczyka, który czuwał nad tym aby wydarzenia nie wykraczały zbyt mocno poza realia.

„Grę w kości” polecam zarówno miłośnikom historii, jak i tym, którzy do tej pory podobnych tematów unikali, ponieważ to nie tylko suche fakty jakie wpajają nam w szkołach, ale prawdziwe życie, o zgrozo nie tak różne od dzisiejszego politycznego świata, choć dziejące się w tak odmiennych czasach. 

Wyzwania: 

* Bolesław Chrobry według Jana Matejki [źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Boleslaus_I.jpg#file

** Otto III [źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Meister_der_Reichenauer_Schule_002.jpg]